Oefen je je een slag in de rondte met je kind, en staan die fouten er tóch telkens weer?
Je oefent met je kind. Je moedigt aan, je blijft geduldig, avond na avond aan de keukentafel. En toch staan na al die uren dezelfde fouten er weer, zodra hij zelf een zin schrijft. Je ziet dat je kind er steeds meer tegenop gaat zien, en eerlijk, jij eigenlijk ook. Jullie geloven er allebei steeds een beetje minder in.
Dat verhalenschrift dat hij mee naar huis neemt, stop je liever snel weg dan dat je het trots op tafel legt. In groep 3 vond iedereen het nog schattig. In groep 6 niet meer.
Op school vinden ze het nog wel meevallen. Maar is dat echt zo? Je voelt je er onzeker over. Ben je een moeder die zich te veel zorgen maakt, een curling-ouder? Moet je dit niet gewoon loslaten, je bent tenslotte moeder en geen juf?
En heel soms, als niemand het ziet, is daar die gedachte die je meteen weer wegduwt: wat als hij het gewoon nooit leert? Wat als hij straks niet meekomt, en alles wat hij wél kan ondersneeuwt onder dat ene dat maar niet lukt?





